:P

(รูปวันลอยกระทงที่ไม่มีกระทง??)

ฉันหายใจอยู่ในห้องที่มีความกว้างพอสมควร แต่ด้วยความที่ตัวฉันไม่มีความรู้ทางคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์มากนักจึงไม่สามารถกะเกณฑ์ออกมาเป็นตัวเลขที่แน่นอนในหน่วย SI ได้ แต่ขอให้รู้ว่ามันก็มีความกว้างมากเพียงพอที่จะทำให้เอาตัวเองนอนกลิ้งเกลือกไปได้ไกลจนเวียนหัว

สภาพการณ์จราจรบนบอร์ดแบรนด์ไม่ค่อยมีปัญหาเพราะประชากรส่วนใหญ่จะออกไปพบการจราจรอันแสนนุ่มนวลบนท้องถนนเพื่อเตรียมพบกับวันที่พระจันทร์เต็มด้วย และแม่น้ำเต็มไปด้วยแสงเทียน ท้องฟ้าที่งามส่องด้วยคมไฟสีสันสวยงามที่ส่องสว่างแทนดวงดาวที่ไม่พราวแสงในวันที่พระจันทร์เต็มดวง

ฉันใช่ชีวิตอยู่บนโลกบรอดแบรนด์ในปีนี้ อาจจะเพราะว่าวันรุ่งขึ้นฉันต้องนำพาตัวเองไปยังห้องนำเสนอผลงาน เพื่อที่จะรับคำติชมเพื่อเป็นบททดสอบว่าสิ่งที่ฉันได้ศึกษาเล่าเรียนมานับปีนั้นมีคุณค่าเพียงพอที่ฉันจะเอาไปประยุกต์ใช้เพื่อก่อให้เกิดประโยชน์แก่ตนเองและผู้อื่นในภายภาคหน้า แม้จะดูเป็นมายาคติที่ถูกสร้างขึ้นในชนชั้นกลาง แต่มันก็แผ่ขยายในวงกว้างจนเกิดเป็นประเพณีและพิธีการทางสังคมจนเราไม่อาจจะถอนตัวเองจากสภาพแวดล้อมเหล่านั้น และต้องเดินอยู่ใต้วาทกรรมของสังคมโลกสมัยใหม่ ที่ดูไม่มีอยู่จริงและไร้ชีวิต

ฉันไม่ได้มีความสุขใจในความทรงจำเกี่ยวกับวันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนสิบสองมานานหลายปี หลายปีก่อนฉันเศร้าตรมเพราะความรักในวันนั้น วันที่ฉันได้แต่เพียงเดินตามหญิงสาวที่ฉันแอบหลงรักแต่ฉันไม่มีโอกาสที่จะทำความเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้น วันที่ฉันยังคงรอคำตอบจากสิ่งที่เกิดขึ้น ซึ่งแม้ว่าฉันจะได้คำตอบในเรื่องนั้นทุกสิ่งทุกอย่างในอดีตมันคงจะพ้นผ่านเลยไป จนฉันไม่สามารถจะเชื่อมโยงความคิดและความรู้สึกเหล่านั้นได้อีก 

สิ่งสำคัญในวันนี้คือฉันไม่ได้ทุกข์ตรมเพราะคำตอบ เพียงแต่สิ่งที่ฉันเฝ้ารอมันไม่เคยมีความหมายใดๆต่อการตัดสินใจในการใช้ชีวิตของฉัน - ความว้าเหว่ - การค้นหาคำตอบของชีวิต - การเฝ้ารอใครซักคน เป็นดั่งเรื่องอุปมา-อุปมัย ที่เป็นเพียงเกลียวคลื่นที่หยอกล้อกันอยู่  ไม่มีความหมายใดมากไปกว่ากัน อาจกล่าวตามหลักการคณิตศาสตร์ในเรื่องเซทที่ได้ศึกษากันตอนเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายว่าสิ่งต่างๆเหล่านั้นมันคงเป็นเพียง ซับ-เซท ของความเหงา หรือจะพูดให้ง่ายกว่านั้นมันคือรูปแบบต่างๆของความเหงาที่เราต้องประสบพบเจอในชีวิตประจำวัน ทั้งในเวลาที่คุณรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม

ฉันใช้ชีวิตอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เป็นเวลามากกว่าสามชั้วโมงต่อวันทั้งๆที่ฉันนั้นอยากจะเดินออกไปกลางท้องถนนพร้อมกับใครซักคนที่ฉันอยากจะเดินอยู่เคียงข้างฉันยังพร้อมที่จะเป็นมนุษย์ที่พร้อมจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับใครซักคนมากกว่าการใช้ชีวิตบนหน้าจอ 17 LCD นิ้วที่ไม่มีปฎิสัมพันธ์อันใดกับผู้ใช้

สุดท้ายฉันอาจจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วต่อปลายสายไปยังคนที่อยู่ห่างไกลที่ใช้ชีวิตประจำวันไม่ต่างกันกับฉํนเพื่อที่จะและเปลี่ยนความรู้สึกและสร้างประสบการณ์ขึ้นใหม่ เพื่อที่จะแชร์ประสบการณ์ต่างๆเหล่านี้ด้วยกันในวันถัดไป.....

ป.ล.
- ฉันไม่ลอยกระทง
- ฉันมานั่งอัพเดทบล็อกเหงาๆเพียงลำพัง
- ฉันคิดถึงใครบางคน
- ฉันคงไม่ตรอมตรมจนไม่เป็นอันทำอะไร
- ฉันคิดถึงเธอคนนั้น แต่ไม่รู้เธอนั้นเป็นเช่นไร
- ฉันฉุกคิดได้ทันใด หยิบโทรศัพท์ต่อสายไปหาเธอ
- รูปเก่ามาก เพราะไม่ได้ไปงานลอยกระทงมาหลายปีด้วยเหตุผลหลายอย่างมาก
- อยากไปงานวัดบ้างอะไรบ้าง
- ไม่ว่าใครๆก็ทำได้ทั้งนั้น
- คิดถึงสิ่งที่เคยบอกไว้